Szlaki województw śląskiego i opolskiego

Pierwsza pisemna wzmianka o ludności żydowskiej w Żorach zapisana została w księgach gruntowych w 1511 r. W 1727 r. wymienia się już gminę żydowską z domem modlitwy w Żorach. Ponieważ dotychczas zmarłych Żydów grzebano na kirkucie w Mikołowie, rozrastająca się gmina zdecydowała się na utworzenie własnego cmentarza na terenie miasta. Utworzono go w 1814 r. przy drodze do Woszczyc. Powstał na nieużytkach zakupionych przez gorzelnika Arona Wolfa Blocha. Cmentarz otoczony był murem z piaskowca, a w 1834 r. przy wejściu zbudowano pierwszy dom przedpogrzebowy, który latem 1886 r. zastąpiono nowym, okazalszym, zbudowanym według planów mistrza murarskiego G. Gregeratzkego z Żor. Ogółem na żorskim kirkucie do 1936 r. spoczęło łącznie około 800 osób. Cmentarz był własnością żorskiego kahału aż do czasów II wojny światowej. Na początku okupacji hitlerowskiej został przejęty przez Gestapo. Ludność wyznania mojżeszowego z Żor w maju 1940 r. Niemcy wywieźli do getta w Będzinie. Część macew, zwłaszcza tych wykonanych z najcenniejszych materiałów, wywieziono. Nekropolia była stopniowo dewastowana. W 1945 r. podczas walk na przełomie lutego i marca zniszczeniu uległ dom przedpogrzebowy. W latach PRL-u nastąpiła dalsza dewastacja cmentarza, a część jego terenu służyła jako boisko. W roku 1985 r. przeprowadzono pierwszą inwentaryzację zachowanych nagrobków, a wkrótce potem rozpoczęto prace porządkowe. W 2004 r. Rada Miasta Żor powołała do życia Park Kultury -- Cmentarz Żydowski. Przywrócono cmentarzowi godny wygląd, uporządkowano zieleń, przeprowadzono remont niszczejącego ogrodzenia, nadano mu funkcję kulturalną i edukacyjną, ustawiając wzdłuż ogrodzenia tablice informacyjne.