Szlaki województw śląskiego i opolskiego

Drewniany kościół św. Barbary w Kolanowicach to jeden z cenniejszych zabytków sakralnych Opolszczyzny, a jego historia jest wyjątkowo nietypowa. Świątynia powstała w 1678 r. w Opolu jako kościół klasztorny bernardynów. Po kasacie zakonu w 1810 r. została wystawiona na sprzedaż, a mieszkańcy Kolanowic postanowili ją zakupić i przenieść do swojej wsi. Demontaż, transport i ponowne wzniesienie trwały ponad rok, ostatecznie kościół został konsekrowany na nowym miejscu w 1812 r. Około poł. XIX w. do kościoła dobudowano od zachodu murowaną kruchtę. W latach 70. XX wieku wybudowano przykościelną dzwonnicę. Budowla jest wykonana w konstrukcji zrębowej, z kwadratową nawą, mniejszym prezbiterium zamkniętym trójbocznie oraz zakrystią. Całość nakrywa gontowy dach, a nad nawą wznosi się ośmioboczna wieża na sygnaturkę z iglicowym hełmem. Charakterystyczne soboty okalające kościół nadają mu malowniczy, typowo śląski wygląd. Wnętrze kryje cenne wyposażenie barokowe: trzy ołtarze z XVII-XVIII w., ambonę oraz liczne obrazy. Szczególną ozdobą jest balustrada chóru, pokryta cyklem dwunastu scen z życia św. Barbary. Zachowały się też ławy kolatorskie i konfesjonał z XVIII w. Kościół był kilkukrotnie remontowany, jednak zachował swój pierwotny charakter. Jako filia parafii w Osowcu-Węgrach pełni dziś funkcję sakralną i stanowi ważny punkt na Szlaku Drewnianej Architektury Sakralnej. Jego historia i architektura czynią go jedną z najpiękniejszych drewnianych świątyń regionu.