Szlaki województw śląskiego i opolskiego

Drewniana świątynia, o której pierwsza wzmianka pochodzi już z 1500 r. Fundatorem kościoła był ówczesny właściciel miejscowego majątku rycerskiego z rodu Salawów. W połowie XVII w. kościół został przyłączony do parafii w Zębowicach, z którą pozostawał związany aż do zakończenia II wojny światowej. W 1817 r. rozbudowano nawę, a w 1836 r. przebudowano i podwyższono wieżę, która odtąd mierzyła 18,5 m. Podczas generalnego remontu przeprowadzonego w 1899 r. wnętrze pokryto tynkiem. Po 1945 r. budynek kilkukrotnie zabezpieczano specjalnymi preparatami konserwującymi, aby ochronić drewnianą konstrukcję przed wilgocią i innymi czynnikami atmosferycznymi. Od 1966 r. świątynia figuruje już jako pełnoprawny kościół parafialny. Orientowana, zbudowana w stylu barokowym świątynia jest budowlą jednonawową o konstrukcji zrębowej. Posiada mniejsze od nawy prezbiterium, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Ośmioboczna wieża konstrukcji słupowej zwieńczona jest baniastym hełmem z latarnią i krzyżem. Wewnątrz na szczególną uwagę zasługują ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, XIX-wieczna ambona, chrzcielnica z przedstawieniem chrztu w Jordanie oraz klasycystyczne rzeźby świętych.